కొన్ని ఇంతే...!!

కొన్ని సమయాలు ఇంతే...

కళ్లు మూసి తెరిచేలోగా గడిచిపోతుంటాయి

కొన్ని వ్యాపకాలు ఇంతే...

కష్టమైనా ఇష్టంగా చేయాలనిపించేలా ఉంటాయి

కొన్ని ఇష్టాలు ఇంతే...

ఎంత తరిగినా పెరుగుతూనే ఉంటాయి

కొన్ని జ్ఞాపకాలు ఇంతే...

తవ్వే కొద్దీ ఏటి చెలిమలా ఊరుతూనే ఉంటాయి

కొన్ని నిజాలు ఇంతే...

నిష్టూరమైనా చెప్పక తప్పవంటుంటాయి

కొన్ని జీవితాలు ఇంతే...

నిరీక్షణలోనే కాలాన్ని వెళ్లదీస్తుంటాయి

కొన్ని ముద్దులు..!!

నీ దేహపు పరిమళం

నా జ్ఞాపకాల మడతల్లో

ఇప్పటికీ అదే స్వచ్ఛత

అంతకుమించిన సువాసన

నీ పాదాల్ని ముద్దాడినప్పుడల్లా

వానొచ్చేముందు మట్టివానసనలా

గుండె నిండిపోయేది

నీ నుదుటిపై ముద్దాడినప్పుడల్లా

పిల్లగాలి నాట్యం చేస్తుంటే

పచ్చని పైరు పరవశించినట్లుండేది

నీ కళ్లపై ముద్దాడినప్పుడల్లా

అప్పుడే పుట్టిన లేగదూడని

ఒళ్లంతా తడిమి తడిమి నాకుతున్నట్లుండేది

నీ పెదాల్ని ముద్దాడినప్పుడల్లా

తొలిసారి అమ్మ గోరుముద్దల్ని

తినిపించి హత్తుకున్నంత హాయిగా ఉండేది

నీ చేతి వేళ్లని స్పృశించినప్పుడల్లా

నే పొత్తిళ్లలో ఉన్నప్పుడు

నాన్న పసిపిల్లాడై నన్ను తాకినట్లుండేది

అడుగులో అడుగై సాగుతున్నప్పుడల్లా

అంతటి ఆకాశమే

నా పక్కనే ఉందన్న గర్వం తొణికిసలాడేది

ఇప్పుడూ అంతే...

లేనిదల్లా నువ్వూ.. ఉన్నవన్నీ నీ జ్ఞాపకాలే...!!!

(అనుకోని వరమై దరిచేరి... జ్ఞాపకాలతో చలికాచుకోమని దూరమైన ఓ చిన్ని పిట్ట జ్ఞాపకంలో...)

గతం పొలమారినప్పుడు...!!!

ఒంటరి ఆకాశంలో

చీకటినిండిన మబ్బుతునకనై

ఓసారి

ఆశల వాకిట వేలాడుతూ

వేకువ తెచ్చే వెల్తురు పిట్టనై

మరోసారి

ఎదలో జ్ఞాపకాల కల్లాపిజల్లి

కిలాకిలా నవ్వుల ముగ్గులెడుతూ

ఇంకోసారి

దిగులు కొండలు గాలి బుడగలై 

పగిలినప్పుడు 

మంచు గొడుగులు కన్నీరై

కురిసినప్పుడు

నేను నానీడా తోడుగా

ఒంటరిగా ఏకాంతంగా

చాలాసార్లు............. !!!

తను…!!

విహంగ మహిళా సాహిత్య పత్రికలో వచ్చిన నా తొలి కవిత (అలాగే ఈ కొత్త సంవత్సరంలో కూడా తొలి కవిత)ను బ్లాగ్ నేస్తాలతో కూడా పంచుకుందామనీ.. :)

ముద్దుగా బొద్దుగా... నేను

ఎర్రగా పీలగా... తను

హుందాగా ముందు బెంచీలో... నేను

పక్కనే కాస్త దూరంగా... తను

నీ పేరేంటి కళ్లతో ప్రశ్నిస్తూ... నేను

మీతో మాట్లాడొద్దట కదా... తను

ఏం ఎందుకనీ కోపంగా... నేను

ఏమో మా అమ్మ చెప్పిందిలే... తను

కొన్నాళ్లకి…….

ఏయ్… నాక్కూడా కాస్త మిగల్చవే... నేను

నా బాక్స్ ఉందిగా తినవే... తను

నాతో మాట్లాడకు మీ అమ్మ తిడుతుంది... నేను

నాతో మాట్లాడకపోతే నేను తిడతాను... తను

ఇంతకీ మీ అమ్మ ఏం చెప్పిందేంటి... నేను

మీరు తక్కువ కులమోళ్లట కదా… తను

అట్లయితే నా బువ్వ కూడా తినేస్తున్నావేం

అయితేనేం… నువ్వు నా “ఫ్రెండ్‌”వి కదా…!!

పాయలుగా చీలిపోయి...!!

                                                 అనుకోకుండా ఎదురుపడ్డావ్
                                                 కళ్లముందు మసక చీకటి
                                                 అంతా అస్పష్టం
                                                 ఆకారాలకా.. మనసులకా
                                                 నిర్లిప్తపు పెదవులపై
                                                 ప్రాణంలేని నవ్వొకటి విసిరి
                                                 నిశ్శబ్దపు అడుగులతో
                                                 వర్తమానపు దారిలో
                                                 అటునువ్వు ఇటునేను

                                                                                 ఎప్పుడో పుష్కరం క్రితం
                                                                                 పెద్దరికపు ఆంక్షలకి
                                                                                 తెగిపడిన ఆశల శకలాల్ని
                                                                                 పైపైన వదల్చుకుంటూ
                                                                                లోలోన గుండెనిండా మోసుకెళ్తూ

                                                 జ్ఞాపకాల్ని గాలి తెరల్లోనూ
                                                 అనుభూతుల్ని కన్నీటి పొరల్లోనూ
                                                 బంధించేసి...
                                                 మౌనంగా రోదిస్తూ
                                                 మనసుని దహిస్తూ
                                                 మిగిలిన బూడిద కుప్పని
                                                 ఒంటినిండా పులుముకుని
                                                 గంభీరంగా, గుంభనంగా
                                                 సాగుతున్నాం
                                                 పాయలుగా చీలిపోయి...

 

ఓ "కాలమా".. !!

 

                                               ఎన్నింటినో మురిపిస్తుంది
                                               మరెన్నింటినో మరిపిస్తుంది
                                               దూరాల్ని చెరిపేస్తుంది
                                               తేడాల్ని చూపెడుతుంది

                                               నిజాల్ని నిందిస్తుంది
                                               అబద్ధాల్ని అందలం ఎక్కిస్తుంది
                                               మోసాల్ని శాశ్వతం చేసేస్తుంది
                                               సంతోషంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది

                                               ఆశల అందలం ఎక్కిస్తుంది
                                               దభాల్న కిందికి తోసేస్తుంది

                                               ఓ "కాలమా"

                                              ఎందుకు నీకు అంత "కసి"...???

నీ నవ్వు...!!

నవ్వాలి నవ్వాలి
నీలా నవ్వాలి
అచ్చం నీలాగే నవ్వాలి
నీ అంత స్వచ్ఛంగా
నీ అంత అందంగా
నీ అంత నిర్మలంగా
మొత్తంగా నీలా మారిపోయి
నవ్వాలి... నవ్వుతూనే ఉండాలి

నేనూ..
ఎప్పుడో ఇలా నవ్వినట్టు గుర్తు
మళ్లీ ఇన్నాళ్లకి నీ నవ్వులు
మర్చిపోయిన నా నవ్వుల్ని
ఉబికి వస్తున్న ఊటలా
వెలికితెస్తున్నాయి

నిజం చెప్పనా...
అచ్చం నీలాగే నవ్వేందుకు
ప్రయత్నిస్తున్నా
మళ్లీ మళ్లీ ప్రయత్నిస్తూ
ఓడిపోతూనే ఉన్నా
ఎంత ప్రయత్నించినా
నీ నవ్వులోని స్వచ్ఛత
నా నవ్వుకి రాలేదెందుకో...?!

వానొచ్చింది..!!

చెంప ఛెళ్లుమన్నప్పుడు
దెబ్బ.. దెబ్బతో వచ్చే నొప్పీ
రెండూ మర్చిపోయి
రెప్పపాటు క్షణంలో
అలా వచ్చి ఇలా వెళ్లిపోయే
కరెంట్ షాక్ లాంటి మెరుపులు
ఎంత ఆశ్చర్యంగా అనిపించేదో

వానొస్తే మెరుపుల్ని చూస్తే ఎంత భయమో
కానీ కళ్లలోంచి ఆ మెరుపులు వస్తుంటే
ఆశ్చర్యమే ఆశ్చర్యం
అంతపెద్ద ఆకాశానికీ మెరుపులు
ఇంత చిన్న కళ్లకీ మెరుపులే.....!
ఎక్కిళ్ల శబ్దం ఆశ్చర్యాన్ని బ్రేక్ చేసేదాక
షాక్ నుంచి తేరుకోలేని కళ్లు...

ఆకాశానికి చిల్లుపడి వానొస్తే...
మా గొడుగుకీ చిల్లుపడి
వానొచ్చింది
నా కళ్లకి....
టపా టపా హోరులో కలిసిపోతూ...
సాగరంలో మునిగితేలుతూ
గట్టు తెగేందుకు ఓ కన్ను
వద్దు వద్దంటూ మరో కన్ను...!!

"ప్రియ జన్మం" శిరాకదంబంలో...!!

"ప్రియ జన్మం" కథ గురించి సాయిపద్మగారి పరిచయం...

ప్రతీ ప్రశ్నా అడిగేందుకు చిన్నదే.. అది రేపిన కలకలం మాత్రం జీవితాంతం ఉంటుంది . ఏ సమాధానం అయినా కేవలం రాజీ ప్రయత్నం అనిపించినపుడు, అది మరింత రెట్టింపు అవుతుంది.కొంత మంది మనుషులు, వాళ్ళ కధలు మనం మరచిపోయిన కొన్ని ఐడెంటిటీ ప్రశ్నలని వెలికి తీస్తాయి. ఒక చిన్న మనసులో , తన జన్మ మీద , జన్మదినం గుర్తుపెట్టుకోలేని తల్లి తండ్రుల మీద రేగిన ఒక గారాల అసహనం .. శోభారాజు గారి "ప్రియ జన్మం" ఈ శిరాకదంబం సంచికలో...

చిన్నపిల్లల్లో ఉండే స్వచ్చత మనసు నిండా నింపుకున్న వ్యక్తి శోభ. ఇలాగే మరిన్ని మంచి కధలు రాయాలని ఆశిస్తూ ..!! వీలు చేసుకొని తప్పకుండా చదవండి ..!

శోభారాజు కథ 'ప్రియజన్మము' www.sirakadambam.com 02_033 సంచిక 37వ పేజీలో...

***********************************************************

సూర్యుడు ఒంటినిండా ముదురు ఎర్రని రంగు పులుముకుని కొండలమాటుకెళ్తూ వెళ్తూ చిక్కని చీకటిని లోకానికిచ్చి మళ్లీ పొద్దున్నే వస్తాగా అన్నట్టు వెళ్లిపోయాడు.

చీకటమ్మ రాకముందే గూళ్లకు చేరుకోవాలని పక్షులన్నీ గబగబా బారులు తీరాయి.

పొద్దుట్నుంచీ అలుపూ సొలుపూ లేకుండా పనిచేస్తున్నప్పటికీ... పిల్లలేం చేస్తున్నారన్న దిగులు వీడని శీనయ్య దంపతులు అంతే వడి వడిగా పరుగులాంటి నడకతో ఇంటికి చేరుకున్నారు.

వచ్చీ రాంగానే... అమ్మా, నాయినా అంటూ కాళ్లకు చుట్టుకున్న పిల్లల్ని చూడగానే పొద్దుట్నుంచీ పడ్డ కష్టం అంతా చిటికెలో మర్చిపోయారు. అదే ఊపులో పిల్లలకి కబుర్లు చెబుతూ నాయనా... వంటచేస్తూ అమ్మ....

కబుర్లు సాల్లే..

అమ్మ వంట చేసేలోపు కాసేపు సదువుకోండర్రా... అన్న నాయిన మాటతో బుద్ధిగా పుస్తకాలు పట్టుకుని కిరోసిన్ బుడ్డీ వెలుగులో కూర్చుని చదువసాగారు.

కాసేపట్లోనే పెద్దోడు, సిన్నోడు గురక పెడుతుంటే... వాళ్లకి తాళం వేస్తున్నట్టు నాయినా గురక రాగం తీస్తుంటే...

పాపం చిన్నారి ప్రియ మాత్రం బుడ్డీ వెలుతుర్లో ఊగీ ఊగీ చదువుతోంది. వాళ్లమ్మ కట్టెల పొయ్యి ఊదీ ఊదీ వంట చేస్తోంది.

ఊరి చివరి ఇల్లు కావడంతో... ప్రియ గొంతు తప్ప మరేం వినిపించటం లేదు. అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

చదివీ చదివీ నిద్ర ముంచుకొస్తుంటే ఆవులిస్తున్న ప్రియ... అయ్యో అని కాస్త గట్టిగానే అంది. ఉలిక్కిపడిన తల్లి.. ఏమ్మా... ఏమైందంటే ఏం లేదని మళ్లీ ఊగటం మొదలెట్టింది.

కిరోసిన్ బుడ్డీ వెలుతురికి చుట్టూ చేరి వేడి తట్టుకోలేక చచ్చి పడుతున్న చిన్న చిన్న పురుగుల్ని చూసి అయ్యో అన్నానంటే.. ఏం పిచ్చిపిల్లవే నువ్వు అని అమ్మ నవ్వుతుందని ఇందాక చెప్పలేదు.

ఆ పురుగులు చచ్చిపోవటం ఇష్టంలేని ఆ అమ్మాయి తన చిన్ని చేతితో పురుగుల్ని తోలుతూ, ఆవులిస్తూ బలవంతంగా నిద్రను ఆపుకుంటూ కూర్చుంది.

ఈ లోగా వంట పూర్తికాగానే తండ్రీ కొడుకుల్ని నిద్రలేపిన తల్లి అందరికీ వడ్డించి, తాను తిని.. అందరికీ పక్కలేసి పడుకోబెట్టింది.

నిద్ర రాని ప్రియ.. అమ్మ ఇంకా పడుకోలేదేం అని చూస్తే.. నిద్ర పోకుండా బుడ్డీ వెలుతుర్లో చిరిగిన బట్టలకి చాలా జాగ్రత్తగా కుట్లు వేసి... కుట్టిన బట్టల్ని జాగ్రత్తగా మడిచి దిండుకింద పెట్టుకుని పడుకుంటోంది.. అమ్మెందుకిలా చేస్తోందబ్బా... ఆలోచిస్తూనే నిద్రలోకి జారుకుంది.

పొద్దున్నే లేచి బడికి తయారవుతున్నప్పుడు అమ్మ ఇచ్చిన యూనిఫాం జత చూడగానే.. చిరుగులు కనిపించకుండా జాగ్రత్తగా కుట్టి.. చక్కగా ఇస్త్రీ చేసినట్లున్నాయి. అమ్మ బట్టలు మడిచి తలకింద ఎందుకు పెట్టుకుందో అప్పుడు అర్థమైంది. హుషారుగా తమ్ముళ్లతోపాటు బడికి బయల్దేరింది. 
తమ్ముళ్లను వాళ్ల క్లాసుల్లో వదిలిపెట్టి తన క్లాసుకు వెళ్లిపోయింది.

ఆ రోజు శుక్రవారం. తెలుగు పీరియడ్ జరుగుతోంది. రోజూ అందరూ యూనిఫారాలు వేసుకుని వచ్చేవాళ్లు. ఇవ్వాళ కూడా అందరూ యూనిఫారంలో ఉన్నా.. దివ్య మాత్రం కొత్త బట్టలతో వెలిగిపోతోంది. చూడగానే ప్రియకి అర్థమైంది. ఓహో ఇవ్వాళ తన పుట్టిన రోజన్నమాట. చిన్నప్పటినుంచీ ప్రతి క్లాసులోనూ చాలామంది పుట్టినరోజులంటూ కొత్త బట్టలు వేసుకుని, చాక్లెట్లూ, స్వీట్లూ పంచిపెడుతున్నది చూస్తోంది కాబట్టి ఇవ్వాళ కూడా చూడగానే అర్థం చేసుకుంది.

మనసంతా దిగులు నిండిపోగా... వస్తున్న కన్నీటిని ఆపుకుంటూ పాఠం వినసాగింది. దివ్య పుట్టిన రోజు చేసుకుంటే తనకెందుకు ఏడుపు...? ఏదో కారణం ఉండే ఉంటుంది.. ఏంటది..?

ఒకటో తరగతి నుంచీ 5వ తరగతికి వచ్చినా ప్రియ ఒక్కసారి కూడా పుట్టిన రోజు చేసుకోలేదు. క్లాసులోని ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒక రోజున... పుట్టిన రోజు అంటూ చాక్లెట్లు, కొత్త బట్టలతో వచ్చేవాళ్లు.

ఏయ్ ప్రియా.... నీ పుట్టిన రోజు ఎప్పుడు అని అడిగేవాళ్లు. ఏం చెప్పాలో తెలీక, ఎప్పట్లాగే ఓ నవ్వు నవ్వి... మేం పుట్టిన రోజులు అవీ చేసుకోం అనేసేది.

కానీ నిజం తనకి మాత్రమే తెలుసు. ఏంటా నిజం... నీ పుట్టిన రోజు ఎప్పుడు అని ఎవరు ఎంతగా అడిగినా ఆమె చెప్పలేదు. ఎందుకంటే తన పుట్టిన రోజు ఎప్పుడో తనకి తెలీదు కాబట్టి. అసలు తన పుట్టిన రోజే కాదు.. తన తమ్ముళ్లిద్దరి పుట్టిన రోజులు కూడా తనకి తెలీవు. తనకే కాదు ఎవరికీ తెలీవు. అమ్మా నాన్నలకి కూడా తెలీదా అయితే అని అడిగారంటే.. వాళ్లకి కూడా తెలీదు.. అదేంటి అంటే.. అదంతే...

ఇవ్వాళ ఎలాగైనా సరే అమ్మని, నాయన్ని అడగాలి. అందరూ పుట్టిన రోజులు చేసుకుంటున్నారు.. మా పుట్టిన రోజులు ఎప్పుడని..

ఇంతకుముందు ఎన్నోసార్లు అడిగినా చెప్పలేనివాళ్లు ఇప్పుడు చెబుతారా అన్న సందేహం ఆ చిన్ని మనసులో లేకపోలేదు.. అయినా సరే అడగాలి. గట్టిగా నిర్ణయించేసుకుంది.

వాడిపోయిన ముఖాలతో ఉస్సూరని ఇంటికి వచ్చిన అమ్మానాన్నలు... పిల్లల్ని చూడగానే ఒక్కసారిగా ముఖమంతా సంతోషం పులుముకుని పొదివి పట్టుకున్నారు. ఎప్పట్లా అలసట పారిపోగా... ఉత్సాహంతో పిల్లలకి కథలు చెబుతూ నాయినా, వంటచేస్తూ అమ్మ...

కథ వింటూ వింటూ మధ్యలో ఏదో గుర్తొచ్చినదానిలా మెల్లిగా లేచి అమ్మ దగ్గరికి చేరింది ప్రియ.

మా.. మా... అంది.

ఏం తల్లీ.. ఏం కావాలి...

మరీ.. మరీ... అంటూ గొణుక్కుంటూ కూర్చుంది.

గొణుగుడు ఏంటే... ఏంకావాలమ్మా...?

మా క్లాసులో అందరూ పుట్టిన రోజులు చేసుకుంటున్నారు.. మేమూ చేసుకోవాలి కదమ్మా... మేము ఎప్పుడు పుట్టాం... అమ్మ కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తూ అడిగింది.

ఓస్.. ఇదా.. ఎప్పుడూ ఇలాగే అడుగుతావ్. మాకేం తెలుసు తల్లీ. ముగ్గురూ శనివారం రోజే పుట్టారు. నువ్వు సాయంత్రం 4 గంటలకు, పెద్దోడు పొద్దున్నే 6 గంటలకు, చిన్నోడు మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు పుట్టారు అంది.

అది కాదమ్మా.. ఏ సంవత్సరంలో, ఏ తేదీలో పుట్టాం...?

అవన్నీ నాకేం తెలుసు తల్లీ. సమత్సరము, తేదీ అంటే ఏంది... ప్రియనే ఎదురు ప్రశ్నించటంతో... ఏం చేయాలో తెలీక బిక్కమొహం వేసింది.

అమ్మా, నాయనా చదువుకోలేదు కాబట్టి వాళ్లకి తెలీదని అర్థం చేసుకుంది. ఇప్పుడెలా అందరికీ పుట్టిన రోజులున్నాయి. మాకు ఉన్నాయి.. కానీ తెలీదు. చాలా బాధగా అనిపించింది... ఏడుస్తూనే నిద్రపోయింది.

పొద్దున్నే బడికి వెళ్తుంటే మళ్లీ పుట్టిన రోజు సంగతి గుర్తుకొచ్చింది ప్రియకి. అమ్మా, నాయినా చదువుకోలేదు సరే... మామ చదువుకున్నాడు కదా.. మామ రాసి ఉంటాడేమో....?!!

ఆ ఆలోచన రాగానే సంతోషం పట్టలేకపోయింది. ఆ రోజు ఉత్సాహంగా బడికి వెళ్లింది. బళ్లో అందరికీ... నేను కూడా పుట్టిన రోజు చేసుకుంటాను తెలుసా...?! అంటూ చెప్పుకుంది. అలాగా... నీ పుట్టిన రోజు ఎప్పుడు ప్రియా... అని ఫ్రెండ్స్ అడిగితే... మా మామని అడిగి చెబుతానే..! కళ్లింతవి చేసుకుంటూ చెప్పి తుర్రుమంది.

ఆర్నెల్లకో, సంవత్సరానికో ఓసారి ఇలా కనిపించి అలా మాయమయ్యే మామ కోసం... ఆ రోజు నుంచీ ఎదురుచూపులు... ఓ రోజు అనుకోకుండా ఇంటికి వచ్చాడు. 

ఉద్యోగం చేసే మామ అంటే అమ్మకీ, నాయనకీ... బంధువులందరికీ కాస్త భయం. ఉజ్జోగస్తుడనో, లేకపోతే తనకంటే పెద్దవాడనో అమ్మ ఆయనతో ఏం చెప్పాలన్నా, ఏం మాట్లాడాలన్నా భయపడేది.

ఎంతగా భయమున్నా సరే... పుట్టిన రోజు సంగతి అడగకపోతే ఊరుకునేది లేదని అమ్మకి హెచ్చరిక చేసి... రెడీ చేసి పెట్టింది ప్రియ.

అమ్మ వాళ్లన్నని చూడగానే.. కుశల ప్రశ్నలు అడిగాక... కాస్తంత భయం భయంగానే... నా... ఓన్నా... అంది.

ఏంది మే... ఏం మాట్లాడాలా...

మరీ.. మరీ... పిల్లోళ్ల పుట్టిన రోజులు అంట... నువ్వేమైనా రాసి పెట్టావా...?

ఏమ్మే.. ఇప్పుడేం వాటికి అవసరమొచ్చింది. రాసి పెట్టాలే....ఎక్కడో ఉన్నాయి.

అది కాదన్నా... పిల్లలు బల్లో అందరూ పుట్టిన రోజులు చేసుకుంటున్నారట... వాళ్ల పుట్టిన రోజులు ఎప్పుడని ఒకటే సతాయింపు.

ఆ ఏడ్చార్లే.. తినేదానికి తిండి లేదుగానీ.. పుట్టిన రోజులు వచ్చాయి....

కోపంగా మాట్లాడుతున్న మామపై అమ్మ కొంగు చాటునుంచి భయంగా చూస్తున్న ప్రియకి ఆ రోజు నుంచి ద్వేషం, కోపం మొదలయ్యాయి.

మామ చెప్పేస్తాడనే నమ్మకంతో బల్లో అందరికీ చెప్పేశానే... ఇప్పుడేమో ఈయన చెప్పటం లే.. పుట్టిన రోజు ఇంగ తెలుసుకోనేలేనా...

నాయినమ్మ, అమ్మమ్మ, తాతలు, చిన్నాయిన, చిన్నమ్మ, అత్త, మామ... ఎవరిని అడిగినా ఒకటే మాట.. ఇయ్యన్నీ మాకెలా తెలుసుమే... మీ మామనే అడగ్గూడదూ... అని..

అందాసుగా నీకు ఇన్నేళ్లు అని చెబుతున్నారేగానీ.. ఖచ్చితమైన తేదీ, సంవత్సరం చెప్పలేకపోతున్నారు.

నా పుట్టిన రోజు ఎప్పుడో తెలుసుకోవడం ఇంత కష్టమా... కంట్లో నీళ్లు చిప్పిలుతుండగా, ఎలాగైనా సరే తెలుసుకుని తీరాలి... ఎప్పట్లా ఏడుస్తూనే నిద్రలోకి జారుకుంది.

ప్రతి యేడూ ఒక క్లాస్ నుంచి ఇంకో క్లాసులోకి మారుతున్నా.. కావాల్సిన సమాచారాన్నంతా టీచర్లే పూర్తి చేసి నాన్నతో వేలిముద్ర వేయించుకోడం తనకి తెలుసు. అందుకే టీచర్లను ఎవరినైనా అడగాలంటే చచ్చేంత భయం. ఇది కూడా తెలీదా నీకు అని వాళ్లూ, తోటి పిల్లలూ నవ్వుతారన్న బెరుకు...

కాలం అలాగే గడవసాగింది... ఒక్కో క్లాస్ దాటుకుంటూ పదోక్లాసులోకి వచ్చేసింది...

మొత్తానికి హాల్ టికెట్లోనో లేదా మార్కుల లిస్టులోనో తన పుట్టిన రోజు, సంవత్సరం ఉండటం గమనించింది. అంతే ప్రియ సంతోషానికి అవధులు లేకపోయింది.

హమ్మయ్యా... ఇన్నాళ్లకు కాదు కాదు ఇన్నేళ్లకు తన పుట్టిన రోజు తెలుసుకోగలిగానని అనుకోగానే.. ఒక్కసారిగా గాల్లో తేలిపోతున్న ఫీలింగ్. భద్రంగా రాసి పెట్టుకుంది.. తమ్ముళ్లవీ అలాగే రాసి పెట్టుకోవచ్చు అనుకుంది.

అయితే ఆ సంతోషం ఎంతోసేపు నిలవలేదు.

మా అమ్మా, నాన్నలకే తెలీని పుట్టిన రోజు, సంవత్సరం.. టీచర్లకు ఎలా తెలిసింది..? రిజస్టర్లలోకి ఆ వివరాలన్నీ ఎలా వచ్చాయి..?

అంతే కుదురుగా ఉండలేకపోయింది. ఎవరిని అడగాలి.. ఎలా తెలుసుకోవాలి...

తనతో కాస్తంత చనువుగా ఉండే రాజమ్మ మేడమ్ గుర్తుకొచ్చిందా క్షణంలో.. మరుక్షణం ఆమె ముందు ప్రత్యక్షమై... పదానికి పదానికి గ్యాప్ కూడా ఇవ్వకుండా గడగడా అడిగింది.

బడిలో చేర్చుకునేటప్పుడు అక్కడి టీచర్లు నీ వివరాలన్నీ మీ పెద్దోళ్లను అడిగి ఉంటారు. వాళ్లు చెప్పిన వివరాల ప్రకారం అందాసుగా వాళ్లు రాసుకుని ఉంటారు. అంతేగానీ ఇవే ఖచ్చితమైన పుట్టినరోజు, సంవత్సరం కాకపోవచ్చని చావు కబురు చల్లగా చెప్పింది మేడమ్.

అయ్యో.. అంటూ చతికిలబడిన ప్రియ సమస్య మళ్లీ మొదటికి...

తెలుసుకునే మార్గం ఎలా...? అందాసుగా అని మేడమ్ అన్న సంగతి గుర్తుకొచ్చింది. అంటే నేను పుట్టినప్పుడు జరిగినవి ఏమైనా అమ్మానాన్నలకి గుర్తు ఉంటే... అవెప్పుడు, ఏ సంవత్సరంలో జరిగాయో తెలుసుకోవచ్చుగా... ఆలోచన రాగానే మెల్లిగా పెదవులపై చిరునవ్వు దోబూచులాడింది.

ఇంటికెళ్లగానే... మ్మా... ఓమ్మా....

పిలుపూ, ఆ పిలుపులోని వేగం గమనించిన తల్లి నవ్వుతూ... "ఏమ్మా మళ్లీ పుట్టిన రోజు గొడవేనా..?!"

అమ్మ నవ్వుతూ అన్నా.. అదేం పట్టించుకోని ప్రియ చాలా సీరియస్‌గా.. "అదేం లేదు మా... మా స్కూళ్లో సార్‌లకి కూడా తెలీదంట.. పోనీలే.. ఇది చెప్పు.. నేను పుట్టినప్పుడుగానీ, పుట్టకముందుగానీ... ఏమైనా జరిగాయా...?"

మళ్లీ తనే అందుకుంటూ.. "పెద్ద పెద్ద విషయాలు.. మీరు బాగా భయపడి, బాధపడిపోయినవి" గుర్తుకు తెచ్చుకుని చెబుతావా...?!

ఏం జరిగాయబ్బా.... గుర్తుకు రావట్లేదే...

ఏమయ్యో.. ఇట్రా... నీకేమైనా గుర్తుకొస్తుందేమో కాసేపు ఆలోచించరాదూ...?!.. ఇద్దరూ చెరోవైపు ఆలోచనలో పడిపోయారు.

ఆ గుర్తొచ్చింది తల్లీ... నువ్వు సమత్సరం బిడ్డగా ఉన్నప్పుడు అదేదో స్కైలాబ్ పడుతుందనీ... ఈ పెపంచకం అంతా నాశనమైపోతుందని.. అందరూ చచ్చిపోతామని... ఏంటేంటో సెప్పారు... వణికిపోయాం.. పెపంచకమే ఉండకపోతే ఇంకెలా.. అమ్మో.. మాకేమైనా అవనీ... నా బిడ్డకేం కాకూడదు.. ఎట్లా ఏడ్చామో.. ఇదేమీ తెలీని నువ్వు బోసినవ్వులు నవ్వుతుంటే ఇంకా దుఃఖం ముంచుకొచ్చేది.

తెల్లారితే ఈ పెపంచకమే ఉండదని... మాకేమైనాగానీ.. నీకు ఏమీ కాకూడదని మా ఇద్దరి మధ్యలో నిన్ను పడుకోబెట్టుకుని...నిన్ను గట్టిగా పట్టుకుని మీయమ్మా నేనూ రాత్రంతా మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నాం. పొద్దున్నే లేవగానే.. స్కైలాబ్ అదేదో సముద్రంలో పడిపోయిందని ప్రమాదం తప్పిందని రేడియో వార్తల్లో తెలిసాకగానీ.. మా పాణం కుదటపడలేదు తల్లీ... భారంగా ఊపిరితీసుకుంటూ నాన్న.

ఈ విషయం చెబుతున్న అమ్మానాన్నల బాధ, ఆరాటం వారి కళ్లలోనూ, మాటల్లో కనిపిస్తుంటే... మాటల్లేక మూగబోయింది. కాసేపటికిగానీ తేరుకోలేని ప్రియ..

స్కైలాబ్... ఇది ఎప్పుడు పడిందో తెల్సుకోవాలి. ఎలా..? మళ్లీ రాజమ్మ మేడమ్ ముందు ప్రత్యక్షమైంది.

స్కైలాబ్...... 1979, జూలై 11న కూలిపోయింది ప్రియా. నాకు బాగా గుర్తుంది.. స్కైలాబ్ కూలిపోతుందని తెలియగానే ఇక భూమిపై నూకలు లేవనుకున్నారు. గొర్రెలు, మేకలు, ఆస్తులు లాంటివి అమ్మేసుకున్నారు. పిల్లల్ని బడికి పంపలేదు. పిల్లా, జెల్లా అందరూ కలిసి చివరి క్షణాల కోసం భయం భయంగా ఎదురుచూశారు. చివరికి ఎలాంటి ఉపద్రవం లేకుండా.. దక్షిణ హిందూ మహా సముద్రంలో.. ఆస్ట్రేలియా తీర ప్రాంతంలో స్కైలాబ్ కూలిపోయిందనే వార్త తెలిసింది. 2,310 కిలోల బరువున్న స్కైలాబ్ 500 ముక్కలుగా పేలిపోయిందట. 1973 మే 14న అంతరిక్షంలోకి వెళ్లిన స్కైలాబ్ ఆరు సంవత్సరాల పాటు కక్ష్యలో ఉండిందని రేడియో వార్తల్లో, వార్తా పత్రికల్లో చదివాము... చెప్పుకుంటూ పోతోంది మేడమ్.

సో.. మార్కుల లిస్టులో ఉన్నట్లుగా నువ్వు 1978లో పుట్టావన్నది ఖచ్చితంగా అర్థమవుతోంది.. ఇక పుట్టిన రోజే తెలియాలి. అది రాసి పెట్టిన మీ మామ చెబితేగానీ తెలీదు. ఆయన్నే అడిగి తెలుసుకో... పుట్టిన రోజు కోసం మరీ ఇంతగా పట్టుబట్టి తెలుసుకోవాలా పిచ్చిపిల్లా.. చనువుకొద్దీ నవ్వుతూ అందామె. ఆమెతో జతకలిపిన ప్రియ భారంగా అక్కడ్నించీ కదిలింది.

పుట్టిన రోజు తెలుసుకోవడం ఇంత కష్టమా... చాలా బాధగా, ఎవరిపైనో కోపంగా ఉంది ప్రియకి.

తన కోపం ఎవరిపైన...? చదువుకోని అమ్మా,నాన్నల మీదనా.. లేక చదువుకుని... రాసిపెట్టి కూడా చెప్పకుండా ఉన్న ఆ పెద్ద మనిషిపైనా... తెలీదు కాని.. బాగా కోపంగా ఉంది.

చదువుకుని ఉద్యోగస్తుడిగా ఉన్నా.. చదువుల్లో ఎలాంటి గైడెన్సూ ఇవ్వకలేకపోయిన మామ పెద్దరికం, గాంభీర్యానికి ఇక తామందరం భయపడటంలో అర్థం లేదనిపించింది. ఇప్పుడు చిన్నపిల్లనేంకాను.. పెద్దదాన్ని అయ్యాగా.. ఈసారి రానీ మామని అడిగేస్తాను గట్టిగా నిర్ణయించుకుంది.

కొన్నాళ్లకే... గంగమ్మ జాతరకి కుటుంబంతో సహా దిగిన మామని గట్టిగా నిలదీసింది ప్రియ. మీ పిల్లలకైతే పుట్టిన రోజులు రాసిపెట్టి.. సంవత్సరం సంవత్సరం పుట్టిన రోజులు చేస్తారు. మా పుట్టిన రోజులు మాత్రం చెప్పరు. మాయమ్మా, నాయనకి చదువొచ్చింటే మాకీ పరిస్థితి వచ్చేది కాదు. రాసిపెట్టినా నువ్వెందుకు చెప్పటంలేదు. ఎప్పడు అడిగినా ఏదో ఒకటి చెప్పి మా నోరు మూస్తావేగానీ చెప్పవెందుకు మామా.... వసపిట్టలా ఆగకుండా మాట్లాడుతున్న ప్రియని చూసి నోరెళ్లబెట్టాడాయన.

అది ఎన్నేళ్లనుంచీ అడుగుతోంది.. ఇప్పడైనా సెప్పున్నా.... అమ్మ ప్రియకి జతకలిసింది.

అది కాదు మే..... మరీ.. మరీ... రాసిపెట్టానుగానీ... ఏదో పుస్తకంలో రాశాను.. అదెక్కడపోయిందో కనిపించటంలేదు..... తేదీ గుర్తులేదుగానీ... సంవత్సరం మాత్రం గుర్తుంది... 78 అనుకుంటా..... పేద్ద రహస్యాన్ని బద్ధలుకొట్టినట్లు నిశ్శబ్దం ఆ ఇంట్లో కాసేపు.

ప్రియకు ఏడుపు ఆగలేదు. మేమూ తన పిల్లల్లా కాదా.. మేమంటే అంత నిర్లక్ష్యమా... అదే మా అమ్మా, నాన్నా చదువుకుని ఉంటే... అంతే కళ్లు నిండిపోయాయి... మామపై ఓ చూపు విసిరేసి అక్కడ్నించీ కదిలింది.

మొత్తానికి తన పుట్టినరోజు ఓ పెద్ద సమస్యై కూర్చుంది. దీనికి ఎక్కడో ఒకచోట ఫుల్‌స్టాప్ పెట్టాల్సిందే. మొత్తానికి ఖచ్చితమైన తేదీ తెలీకపోయినా.. స్కైలాబ్ సంఘటనతో సంవత్సరం మాత్రం తెలుస్తోంది. ఇది చాలదా...?!

ఈ ప్రపంచం అంతా నాశనమైపోతుందని భయపడి.. ఎలాంటి ఉపద్రవాలూ లేకుండా అందరూ ప్రాణాలతో బయటపడిన ఆ రోజునే పుట్టిన రోజుగా నేను ఎందుకు చేసుకోకూడదు..?!.. ఇలా చేసుకుంటే ఏం... కాసేపటికిగానీ ఆలోచనల్లోంచి తేరుకోలేని ప్రియ..

ఓ స్థిరమైన అభిప్రాయంతో... మామనే కాదు.. ఇంకెవరినీ ఈ విషయంలో అడగాల్సిన పనిలేదు... మనసులోనే అనుకుంది.

కోట్లాది మందికి పునర్జర్మ లభించిన ఆరోజునే నా పుట్టిన రోజు.. ఇందులో మార్పేమీ లేదు.

నిద్రలోంచి హాయిగా మేల్కొంటూ కళ్లు తెరిచిన ప్రతిరోజూ ఓ పుట్టిన రోజే కదా.. ఈ సత్యం తెలిసేందుకు నాకు ఇన్నాళ్లు పట్టిందా...?! ఇప్పటికైనా తెలిసిందిగా.

చాన్నాళ్ల తర్వాత హాయిగా నిద్రపోయిందామె...

మరో పుట్టినరోజుకు సిద్ధమౌతూ....

జీవితం నాకు ఏమిచ్చింది అనేకన్నా... జీవితం నాకు జీవించడం నేర్పింది... ఇంతకంటే ఇంకేం కావాలి... తృప్తిగా సాగిపోవడం మినహా...!!

సాగిపో... నిన్ను నీవు మల్చుకుంటూ...!!

                             తనువంతా నెర్రెలతో
                             తడిలేని గొంతుకతో
                             తడబడే మాటలతో
                             నిట్టూర్పు ఆవిర్లతో
                             జాలిలేని మేఘాల్ని
                             శపించలేని అశక్తతతో
                             నీటిబొట్టుకోసం తపించే "నేలమ్మ"లా...

                             అసహనపు నిట్టూర్పుతో
                             బాధ్యతల బరువుతో
                             నిగ్రహపు నిరసనలతో
                             ఆగ్రహపు ఆక్రందనతో
                             పలవరిస్తున్న "మనసమ్మ"ని
                             ఊరడించమంటూ......
                             ఘనీభవించిన దుఃఖ మేఘాల్ని
                             ఒడిసి పట్టుకున్న నయనాల్ని
                             ఎంత వేడుకున్నా...
                             జాలిలేని ఆ మేఘాలకు మల్లే
                             ఎంతకీ వర్షించేవేం...?

                             ఛిద్రమైన బ్రతుకు ఆశల్ని గుదిగుచ్చి
                             జీవితపు గుడ్డకు అతుకులేస్తూ
                             జ్ఞాపకాల కొలిమిలో కాలి కాలి
                             రాటుదేలిన నిజానివై
                             నిబ్బరంగా సాగిపోవాలేగానీ

                             బేల అవకు మిత్రమా...?

                             కన్నీళ్లే కత్తులై ప్రశ్నిస్తుంటే...
                             ఇక కన్నీళ్లకి చోటెక్కడ
                             
                             జీవన సమరంలో సిపాయినై
                             అలుపెరుగని సమరానికి
                             సై అనటం తప్ప...!!!

అదంతే... నాన్నా....!!

ఆయన ఎక్కడున్నాడు

ఎప్పుడో పోయాడుగా

నాకైతే నమ్మబుద్ధే కాదు

నమ్మనంటే నమ్మనని

ఉన్నావని వాదిస్తాను

కాసిన్ని విచిత్ర నవ్వుల్ని

మరికొన్ని చిత్రమైన మాటల్ని

ఇంకొన్ని జాలి చూపుల్ని

నా ముందు విసిరేస్తుంటారు

పిచ్చిది కాబోలు అనుకుంటూ...

ఇంట్లో అడుగుపెట్టింది మొదలు

నాన్నా... నాన్నా.. అంటూ

నీ ముందు ప్రత్యక్షమై

వసపిట్టలా వాగి వాగి

ఆనక ఆకలి గుర్తొచ్చి

అమ్మ దగ్గరికి పరిగెడితే...

ఏంటో దీని పిచ్చిగానీ

తనలో తాను గొణుక్కుంటూ

కంటినిండా నీటితో..... అమ్మ

ఇంట్లో ఉన్నన్నాళ్లూ

నీ చుట్టూ తిరుగుతూ

అల్లర్లు, అలకలు, ఫిర్యాదులు, కబుర్లు

ఒకటేమిటి..

ఇద్దరం మాటాడేసుకుంటుంటే

కుళ్లు సంగతి పక్కనబెట్టి

అందరూ హాశ్చర్యంతో

నోర్లు వెళ్లబెడుతుంటే

ఎంతగా నవ్వుకుంటామో

కదా నాన్నా...!

లేని నిన్ను తల్చుకుంటూ

ఉన్న ఫొటోను నిమురుతూ

నాలో నేను మాట్లాడుతుంటే

జనానికి హాశ్చర్యమూ

అమ్మకి కంటినిండా నీరూ...

ఏం చేయను..

నువ్ లేవంటారు

కాదు...

మాతోనే ఉన్నావంటాను

ఎవ్వరూ ఒప్పుకోరు

నేను అస్సలే ఒప్పుకోను...

అదంతే... నాన్నా....!!

ఇన్నాళ్లూ నీ చేతుల్లో నేను...

ఇప్పుడు నా గుండెల్లో నీవు...

అదంతే... నాన్నా....!!

క్షణాలే యుగాలైనా..!!

పగలయితే క్షణాల్ని

రాత్రయితే నక్షత్రాల్నీ... లెక్కపెడుతూ

తనువంతా కళ్లతో

నీ కోసం చూస్తుంటానా

ఓ క్షణం మెరుపులా

అలా వచ్చి ఇలా మాయవుతుంటావు

అయినా

ఆ క్షణకాలపు నీ సాన్నిధ్యం

గుండె లోతుల్లోంచి వస్తోందా

అన్నట్టుండే నీ పిలుపూ

ఎంత బాగుంటాయో

అందుకే.....

క్షణకాలపు మెరుపువైనా

క్షణాలు యుగాల్ని సైతం లెక్క చేయకుండా

కళ్లలో వత్తులేసుకుని మరీ

నీ కోసం ఎదురు చూస్తుంటా...!!

అక్షర "అభిషేకం"....!

నువ్వెవరో నాకు తెలీనప్పుడు....

బాగానే ఉండేది. రోజులు ఎప్పట్లా వాటికవే దొర్లిపోతుండేవి

జీవితంలో ఏదో తెలీని వెలితి ఉంది అని అనుకోడానికేం లేదు

నాకేం బానే ఉన్నానుగా అనుకునేస్తూ.. ఎంచక్కా ధీమాగా గడిచిపోతుండేది.

ఓ మనిషి ఆనందంగా ఉండేందుకు ఏం కావాలో అన్నీ దొరుకుతున్నప్పుడు విచారానికి టైం ఎక్కడుంటుంది. అందుకే నాకేంటి అన్నీ ఉన్నాయిగా అదే ధీమా

రోజువారీ వ్యాపకాల్లో మునిగి తేలుతూ.. బంధాల బాధ్యతల్లో తలమునకలవుతూ.. తప్పనిసరి పెద్దరికాన్ని ముఖానికి తగిలించుకుని...

రోజు ఎలా గడిచిపోతోందో తెలీనంత బిజ్జీగా బిజ్జీగా జీవితం.... ఇంతకంటే ఇంకేం కావాలనే ధీమా......

ఓ రోజున అనుకోకుండా నువ్వొచ్చావు...

నువ్వొచ్చాక కూడా బాగానే ఉండేది.. అంతకుముందు ఎలానో అలానే ధీమాగా.....

నేను తగిలించుకున్న ధీమా... ఒట్టి గాంభీర్యమే అని అర్థం చేయించేందుకు నీకు చాలా కాలం పట్టలేదు

నా ధీమా వెనుక అసలు కథను ఒక్కోటిగా విడమర్చావు

ఇన్నాళ్లూ చీకట్లోనే ఉంటూ వెలుగులో ఉన్నాననుకుని భ్రమపడుతున్నావన్నావు

నిజమైన వెలుగును నే చూపిస్తా పదపదమన్నావు

ఇల్లు, కుటుంబం, బంధాలు, బాధ్యతలనే రెండు మూడు రంగులే లోకమంతా నిండిపోయానుకునే నాకు...

"సాహిత్య" మనే ఇంధ్రధనుస్సు రంగుల హరివిల్లును కళ్లముందు పరిచావు...

బావిలో కప్పలా ఉంటూ.. నా ప్రపంచం నిండుగా, హాయిగా ఉందనుకునే నా భ్రమను పటాపంచలు చేస్తూ......

నిజమైన ప్రపంచం ఇదే.. ఇటు చూడు అంటూ విశాల ప్రపంచంలోకి లాక్కొచ్చావు

"నిన్ను నీవు తెలుసుకో
నిన్ను నీవు ప్రేమించుకో
నిన్ను నీవు గౌరవించుకో
నిన్ను నీవు ఆదరించుకో
నిన్ను నీవు మార్చుకో
నిన్ను నీవు మలచుకో" మంటూ....

నన్ను నాకే కొత్తగా, సరికొత్తగా పరిచయం చేసిన

ఓ "సాహితీ" మిత్రమా...!
నీకు ఎప్పటికీ రుణపడి ఉంటాను
నా "అక్షరాలతో" నిన్ను అభిషేకిస్తూనే ఉంటాను

జాజిమల్లిగారి బ్లాగులో కారుణ్య.......!!

జాజిమల్లి గారి బ్లాగులో.... నా అక్షరాల్లో నేను...... :)


మొదటినుంచీ మనసుకి తోచినవి రాయటం అలవాటు. నచ్చినవి, నచ్చనివి.. స్పందింపజేసినవి.. ఆలోచింపజేసినవి.. బాధపెట్టినవి, భయపెట్టినవి, బాధ్యతల్ని నేర్పినవి ఇలా ఒకటేమిటి అన్నీ మనసు చెప్పిన కథలు, కథనాలే నా బ్లాగునిండా. ఎక్కువగా స్వానుభవాలే. మొదట్లో ఏం రాయాలన్నా ఇది బాగుండదేమో, ఎవరికీ నచ్చదేమో… ఇలా రాయకూడదేమో…… ఇలా ఎన్నో రకాల సందేహాలు.

చాలామందికిలా చిన్నప్పటినుంచి చందమామ సాహిత్యం చదువుతూ పెరగలేదు నేను. అస్సలు అదొక పత్రిక ఉందన్న సంగతి కూడా నా పెళ్లి అయిన రెండు మూడేళ్లదాకా కూడా తెలీదు. మీకు ముందే చెప్పాను కదండీ అమ్మా నాన్నలు నిరక్షరాస్యులు. ఓ పూట తింటే రెండు పూటలు పస్తులుండే పరిస్థితుల్లో నా చిన్ననాటి జీవనం సాగింది. ఇక్కడ పస్తులు అంటే అమ్మానాన్నలకేనండీ. మాకు మాత్రం మూడుపూటలా కడుపునిండేది.. మరి అమ్మానాన్నలంటే అంతే కదండీ.

అలాంటి పరిస్థితుల్లో మమ్మల్ని బడికి పంపటమే గొప్ప విషయం. పుస్తకాలు, బట్టల్లాంటి కనీస అవసరాల్ని తీర్చేందుకే నానా అగచాట్లు పడేవాళ్లు. నేను 8వ తరగతిలోకి వచ్చేదాకా ఇదే పరిస్థితి. తరువాత క్రమంగా మారటం మొదలైంది. ఉన్నంతలో కాస్త బాగా బ్రతికే పరిస్థితులు ఏర్పడ్డాయి. బాల సాహిత్యం లాంటివి ఉంటాయన్న సంగతి నాకు అస్సలు తెలీదు. దినపత్రిక, వార పత్రికల సంగతి ఇక సరేసరి. అయితే ఒక్కటి మాత్రం నిజం. పుస్తక రూపంలోని కథలు.. సాహిత్యం చదవకపోయినా… అద్భుతమైన బాల్యాన్ని అనుభవించాననే చెప్పవచ్చు. అమ్మమ్మ, తాతయ్య, నాన్నమ్మ, తాతయ్యల ప్రేమ, లాలన… వాళ్ల ఒళ్లో పడుకుని, భుజాలపై వాలిపోయి మరీ లెక్కలేనని కథల్ని విన్న రోజుల్ని ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.


ఇంటర్వ్యూ పూర్తి పాఠం కింది లింకులో....

http://jajimalli.wordpress.com/2013/04/29/%E0%B0%A7%E0%B1%80%E0%B0%B0%E0%B0%97%E0%B1%81%E0%B0%A3-%E0%B0%B6%E0%B1%8B%E0%B0%AD/

లిపి లేని గుండె సడి...!!

                              నీలో నేనుగా

                              నాలో నీవుగా మిగిలుందాం

                              ఒకే దేహపు గూడుగా

                              మూల మూలల్ని ప్రేమతో

                              నిక్షిప్తం చేసి

                              పరవళ్లెత్తి పరవశిద్దామని

                              నువ్ చేసిన బాసకి

                              లిపి ఏది...

                              లయ తప్పిన నా గుండె సడి తప్ప

                              నీకు నీవుగా

                              నాకు నేనుగా మిగిలున్న

                              దేహపు గూడుల

                              మూల మూలల్లోనూ

                              నిక్షిప్తమైన "ఇగో"లని

                              సంతృప్తిపరచలేక

                              కలిసి జీవించనూ లేక

                              ఎవరి దారి వారిదేనంటూ

                              నువ్ ఇచ్చిన తీర్పుకి

                              లిపి ఏది...

                              లయ తప్పిన నా గుండె సడి తప్ప

                              నాలో నేనుగా

                              నాకు నేనుగా మిగిలున్న

                              దేహపు గూడులో

                              మూల మూలల్లో

                              నిగూఢంగా నిక్షిప్తమై

                              నిత్యం నిద్రలేపే

                              వేనవేల భావాలకి

                              లిపీ లేదు, భాషా లేదు

                              లయ తప్పిన నా గుండె సడి తప్ప...!

                              నీకు నీవుగా

                              నాకు నేనుగా వద్దు

                              ఇద్దరం కలిసి ఉంటేనే ముద్దు

                              "ఇగో"లేం వద్దు.. అసలే "గోలా" వద్దు

                              నింపుకుందాం నమ్మకాన్ని

                              ఒడిసి పట్టుకుందాం ఆశల్ని

                              ఒలికిపోయిన జీవితానికి

                              కొత్త రంగుల శోభనద్ది

                              దాసోహమౌదాం ప్రేమకి

                              మరో జన్మ ఇద్దాం దేహాలకి

                              ఇలా.....

                              నా దేహపు గూడు

                              లోలోపల ఎగిసిపడే

                              ఆశల లావా ఎగజిమ్మితే

                              వర్ణించే లిపి ఏది...

                              లయ తప్పిన నా గుండె సడి తప్ప...!!

("ఇగో"ల మాయలోపడి అస్తవ్యస్త జీవితాలతో సతమతమవుతున్న వారందరి కోసం...)

గొడ్డుమోతుతనం...!!!

 తానూ...

ఓ అమ్మనన్నది మరిచిందో

అత్తమ్మ ప్రమోషన్‌కు మురిసిందో

కోడలు కోడలేగానీ

కూతురు కాదుగా..

అనుకుందో ఏమో

తన పెద్దరికానికి సాక్ష్యంగా

నా అమ్మతనాన్ని బలి కోరితే

మనసూ, శరీరం రక్తమోడుతుంటే

బేలనై బలిపీఠం ఎక్కిన క్షణాలు

నాకింకే గుర్తే

విరిగిన ఆశల్ని పోగుచేసి

మూటగట్టి ఓ మూలన విసిరేసి

కడుపున పుడితేనే బిడ్డలా

'ఆడబిడ్డ'లు 'బిడ్డలు'కారా

 పిచ్చి భ్రమలో బ్రతికేస్తూ

 అలుపెరుగని కుటుంబ సేద్యం చేస్తూ

 చిందించిన స్వేదబిందువులెన్నో

 బిడ్డలనుకున్న ఆడబిడ్డలే

 "గొడ్రాలు" పట్టం కట్టేస్తే

అమ్మతనంపైనే అసహ్యంవేసిన క్షణాలు

నాకింకా గుర్తే

పిల్లలు లేకపోతేనేం

'అక్క'వైతేనేం అమ్మవుకావా

కన్నీళ్లు చిప్పిళ్లగా

వీరినైనా మిగిల్చావు దేవుడా

కృతజ్ఞత చెప్పుకునేలోపే

అమ్మ "బంగారు" అక్కకెందుకులే

తనకు అన్నీ 'మనమే'గా

అమ్మతనం ఎంత "విలు"వైందో

తెలిసిన ఆ క్షణాలు

నాకింకా గుర్తే

అమ్మతనాన్ని ఆవిరి చేసింది

తన అమ్మే అని తెలిసినా

చౌడుబోయిన భూమికీ

అమ్మ కాలేని నీకూ

 పెద్ద తేడా ఏం లేదంటూ

 రోజూ మాటల శూలాలతో పొడుస్తున్న

 భరించేవాడైన "భర్త"

 రెండోపెళ్లి కోరిక అర్థమై

 "ఆడ"తనంపై జాలి పడిన క్షణాలు

  నాకింకా గుర్తే

  ఇంతకీ..

  ఈ లోకంలో "గొడ్డుమోతుతనం" ఎవరిది?

  పిల్లలు లేని నాదా... మనసే లేని                    వీళ్లందరిదా...???

(దగాపడ్డ, పడుతున్న అక్క, చెల్లెళ్లందరికీ...)

వందో టపా.... "నాన్న"కి....!!

ఎప్పుడు ఏం రాసినా...

ఆ అక్షరాలన్నీ ప్రేమగా

నీ చేతి స్పర్శలాగే

నువు ప్రేమగా తలనిమిరినట్లే

తడుముతుంటాయి

ఎప్పుడు ఎటు చూసినా...

ప్రతి దిక్కులోనా పలుకరించే

నీ నవ్వులాగే

నువు ఏనుగు అంబారీ ఎక్కించినట్లే

కళ్లు నిండుతుంటాయి

ఎప్పుడు ఏం చేసినా...

ప్రతి పనిలోనూ తోడునిలిచే

నీ వాత్సల్యంలాగే

నీ భుజంపై ఎక్కి కూర్చున్నట్లే

జ్ఞాపకాలు పులుముకుంటాయి

ఎప్పుడు ఏం తింటున్నా...

ప్రేమనంతా ముద్దలుచేసిచ్చే

నీ మమకారంలాగే

నువు తెచ్చిచ్చే అప్పచ్చుల్లాగే

కడుపు నింపుతుంటాయి

ఎప్పుడు నిదరోయినా

'అమ్మణ్ణీ' అనే నీ పిలుపులాగే

గుండె లోతుల్లోంచి తన్నుకొచ్చే

నీ ఆప్యాయతా పాటలాగే

చల్లని నీ ఒడిలో సేదదీర్చే

లాలిపాటలాగే

నీ బొజ్జపై అమాయకంగా బజ్జున్న

రోజుల్లాగే

జోల పాడుతుంటాయి...

[పుట్టినప్పటినుంచీ ప్రతి క్షణం తోడునీడగా, పెద్ద ఆసరాగా నిల్చిన నాన్న ఇవ్వాళ భౌతికంగా లేకపోయినా... నా ప్రతి పనిలోనూ మానసికంగా ఎప్పుడూ తోడుగా ఉంటున్నారు. నా వందో పోస్టును ఆయన అంకితం చేయటం అనేది ఈ లోకంలో నాకు లభించే గొప్ప గౌరవం.

నిజం చెప్పాలంటే ఇన్ని పోస్టులు రాస్తానని, రాయగలనని అనుకోలేదు. ఏం రాసినా చదివి, వెన్నుతట్టి, విమర్శించి, ప్రోత్సహించిన పాఠక దేవుళ్లందరికీ కూడా ఈ సందర్భంగా కృతజ్ఞతాభివందనాలు... ఇలాగే కలకాలం ఆదరిస్తారని ఆశిస్తూ... మీ కారుణ్య]

వరమా.. శాపమా...?!!

ఒక్కోసారి నా బలానివి

చాలాసార్లు నా బలహీనతవి

గెలిపించేది నువ్వే

ఓడించేది నువ్వే

దిగులు పెట్టించేది నీవే

ఓదార్చేది నువ్వే

అనురాగంలో అమ్మనీ

కోపంలో నాన్ననీ

గుర్తు తెచ్చేది నీవే

ప్రేమగా మురిపించేది నువ్వే

అందర్నీ మరిపించేది నీ నవ్వే

ఆశల్ని పెంచిందీ నువ్వే

మొగ్గలోనే చిదిమేసిందీ నువ్వే

ఏడ్చినప్పుడూ

నవ్వినప్పుడూ

కంటనీరు నీవల్లనే

కాంతి రేఖవు నీవే

చిక్కని చీకటి నీ వల్లనే

ధైర్యాన్నిచ్చేది నీవే

అగాధంలోకి విసిరేది నీవే

శాంతమూర్తిలా ఓసారి

ఉగ్రరూపంలో మరోసారి

భిన్నత్వంలో ఏకత్వంలా

సమస్తాన్నీ నిక్షిప్తం చేసుకున్న

ఓంకార స్వరూపమై

అర్ధనారీశ్వర తత్వమై

అర్థమయ్యేలోగానే

అర్థంకాని బ్రహ్మాండమై

అణగదొక్కేస్తోందీ నువ్వే

నీ పరిచయం వరమా, శాపమా..?!